Yalnızlığın anlatıldığı hiçbir şeyi sevmem ben; çünkü yanılsamadan ibarettir.
İnsan insansızken ve kendi varlığının gölgesiyle baş başayken,içinde bulunduğu durumu yalnızlık sanır. 
Oysa,yalnızlık değildir bu,başka bir şeydir. 
İçinde bulunduğun ruh hali,yaşam şartları,yaşadığın ev,soluduğun hava dahi yakanı bırakmaz çünkü. 
Hiçbir zaman yalnız kalamazsın. 
Hani o "kalabalık içinde yalnız" tasviriyle anlatmak istediğimiz şeyi yanlış anlatırız.Çünkü gerçek anlamı;gittiğin her yere seninle birlikte gelen içindeki boşluktur .. 
İçinde bir boşluk taşıyan ve bunu başkalarına göstermeyen insanları sevmişimdir hep.. 
İnsan cismen yalnız kaldığında,dünya parçalara ayrıldı ve her parçası,karlar kraliçesinin kırılan büyülü aynasından yeryüzüne düşen parçalar gibi derisine,gözlerine ve aklına yerleşip,kendisini tüketti sanır. 
Bunları yazarken cismen yalnızım ama kafam ve gözlerim, kırılan büyülü aynanın cam parçalarıyla kalabalık. 
O zaman, yalnızlık gerçekte nedir ? 
Çok güzel bir şarkı duyduğunda sesini sonuna kadar kısmaktır,cehennemi sevmeye çalışmaktır yalnızlık. 
Korkmayın,pencere camından içeri giren hiçbir ayna kırığı gözünüze saplanıp,sizi değiştirmeyecektir. 
Ve,içimizde taşıdığımız her boşluk bir insan değildir.