Neler yapardık? Neler değişti?

Küçüktüm, soba sadece benim için ısınma aracıydı. Her kış başında annemin söylenmelerini 
hatırlıyorum. Yine kış geliyor, yine her taraf is olacak, kömür tozlarına bulaÅŸacak derdi. Haklıydı da 
öÄŸretmendi kadıncağız, hem evde hem de okulda çalışmak, o dönemler için oldukça zordu. Okuldan 
gelir gelmez sobayı yak, arkasından buz gibi mutfaÄŸa git yemeÄŸi yetiÅŸtir. Çocuklar okula gidiyor 
onların çamaşırları bir an evvel kurusun diye sobanın üzerinde tellere çamaşırı as. Velhasıl kısa kış 
günlerinde bir hayli koÅŸturmaca.

Ama biz çocuklar için apayrı bir keyifti soba. Sobanın üzerindeki havalandırma kapağından yanan 
ateÅŸin büyüleyici raksını seyretmeyi hep sevdim.
Ä°nsanoÄŸlunun ateÅŸe düÅŸkünlüÄŸü her dönemde kendini gösteriyor sanki. 

Okuldan eve yaÄŸmurlu havalarda dönmüÅŸsek ve eÄŸer sobamızda yanar vaziyette bizi bekliyorsa, ilk 
yaptığımız ÅŸey, üzerimizdekileri çıkarıp sobanın yanında bir sandalyeye asarak kurutmak olurdu. Bir 
yandan ellerimizi ısıtır diÄŸer yandan mutfaktan gelen yemek kokusu ile kendimizden geçerdik.

Tatil sabahları aile için gerçekten mükemmel geçen saatlerdi. Sürekli oturduÄŸumuz oda her zaman 
daha sıcaktı ve daha büyük bir soba ile ısıtılırdı. Biz çocukların yattığı oda da gaz sobası vardı. Geceden 
geceye sadece odanın soÄŸunu kırmak için kullanılırdı. Sabaha karşı oda iyice soÄŸumuÅŸ olur. Uyanır 
uyanmaz diÄŸer odaya koÅŸardık. Sobanın üzerinde kaynayan çayın sesi, sobada kızartılmış ekmeklerin 
mis kokusu karşılardı bizi oda da.
Sobaya yakın bir yere konulmuÅŸtu yemek masamız. O zamanlar mutfakta yemek yemek gibi bir 
lüksümüz yoktu. Hemen her ÅŸeyimizi bu oda da yapardık. 
Sekiz ya da dokuz yaşıma kadar sobalı bir yaÅŸamın içindeydim. Daha sonra kaloriferli eve geçtiÄŸimizde 
annem çok rahatlamıştı, belki bizlerde daha rahattık. 

Ama
Ä°ÅŸte amasını ÅŸimdi düÅŸünebiliyorum. Sobanın o birleÅŸtirici yakınlığı saÄŸlayıcı özelliÄŸi, kaloriferli 
yaÅŸamda yok. Herkes kendi odasında, bireysel yaÅŸamlara geçtik.
ÇoÄŸu kiÅŸi sohbeti öldürüyor diye televizyonu suçlar, ama sohbeti öldüren ilk ÅŸeylerden birisi 
kaloriferli, rahat yaÅŸamlar oldu kanaatindeyim.

Sobadan kaloriferli yaÅŸama geçmek bir sınıf atlamakmıydı, yoksa çağın güzel getirilerinden biri mi?
Elbet tartışılır
Getirdikleri kadar bir çok güzel ÅŸeyi de beraberinde götürdü kaloriferler.
Ne üzerinde kaynayan bir çaydanlık var, ne de kış günlerinin vazgeçilmez meyvelerinin portakal ve 
mandalinanın soyulup kabuÄŸu soba üzerinde yakılınca çıkardığı o büyüleyici kokusu.
Eminim sobalı evde oturan okurlar okudukları zaman gülümseyip biz hala o güzelliÄŸi yaşıyoruz 
diyeceklerdir.
Bir sobanın yapımı ve eve giriÅŸ hikayesiydi bana bunları yazdıran. 

Kaloriferli bir yaÅŸamla kültürümüzün bir kısmınıda mı kaybediyoruz acaba?