Belki de uzun zamandır yaşamadığı yanlızlığı yaşıyordu içinde. Yaşıyordu binlerce ve milyonlarca insan olmasına rağmen. Bu öyle birşeydi ki anlatamıyordu kimseye ailesine yani en yakınlarına bile. Tek düşündüğü yanlızlığın içinde ki ses idi. O ses onun sevdiği , o ses onu yanlız bırakan sesten başkası değildi. Ses yanındaydı fakat ruhu ve bedeni tekti, yanlızdı işte. Düşünmek için çok zamanı vardı fakat düşüncelerine müdahele etmek isteyen daha çoktu, evet belkide bundan yanlızdı ama bir dakika! Neden o sesin sahibi yanında değildi? İşte bu soruyla başbaşa kalmıştı ki aklına geldi. Evet ya bunu nasıl düşünememişti, o sevdiği sese özlemin verdiği mantıksız hareketlerle zarar vermiş şimdi ise hayıflanıyordu çaresizce uzaktan, dokunmaksızın olduğu yerde. Üzülmüştü mantığını kaybettiği güne, oysa ki o çok seviyordu ve herşeyi o çok sevdiği sese armağan etmek istiyordu. Gerçek bir gülüşü unutalı 23 gün olmuştu. Tekrar gülmek içinse sese doğru gidecekti inadına, herkesin inadına vazgeçmeyecekti. O yanlız değil, olmayacakta, oldurmayacakta. Seni seviyorum ses , güzel ses...