Bazen hiç konuşasım gelmiyor.
Ucuz pillerle çalışan oyuncaklara benziyorum;pil bitmeden bozulacak gibi olan,sahibini yarı yolda bırakan.
Sonra karşımdaki çileden çıkıp,kolumu -bacağımı ve plastik başımı kırabilir,bunu yapma özgürlüğünü de ben verdim onlara.
Herkesin her şeyi sonlandırma hakkı vardır,her şeyi öldürme hakkı.
Her şeyin sonlanma hakkı da vardır..
Kağıttan bir gemi yaparsın ama daha denizi görmeden batar,yırtılır gider.
Bezden bir oyuncak yaparsın; mutlaka kirlenir yüzü,yüzüne bakmak istemezsin ve  gider.
Çamura el yordamıyla şekil verip; insanlar,dostlar,aile yaparsın ama unutursun ki o bir çamurdur.
Elbet yağmur yağdığında,elbet biri gelip kafasını koparmak,şeklini bozmak,yere atmak istediğinde yok olacaktır.
Benden bağımsız herkes,benim dışımda ve farkettiğim karanlığım da kendi dışımda .
Zaman bu yüzden iyileştirmiyor işte,zaman sadece farkettirir.Gerçek sandığın her şeye olan inancının kıvrımlarını arttırır ve geçmez..
Ahşaba yapışan ve bir pencere açımında havaya karışan tozlara benziyor hayatımdaki her şey; bir toz olarak yer kaplayıp görüntüyü bulandırması da zor,havaya karışıp tüm alanı toza bulaması da.